De elektronische factuur is een elektronisch document dat aan dezelfde wettelijke eisen voldoet als de klassieke papieren factuur.
Vorig jaar werd Wet 25/2013 ter bevordering van elektronische facturering en tot oprichting van het boekhoudregister van facturen in de publieke sector gepubliceerd. Voornoemde wet legt de verplichting vast om alle overheidsdiensten elektronisch te factureren. De standaard creëert twee nieuwe concepten: het algemene invoerpunt van elektronische facturen en de boekhouding van facturen.
Het doel is een betere beheersing van betalingsachterstanden, wat een impact heeft op een grotere zekerheid voor de leveranciers van goederen en diensten van overheidsdiensten, zonder de promotie en stimulans te vergeten die overheidsdiensten kunnen maken van elektronische facturatie door elektronische facturatie met hen te eisen aan hun leveranciers van goederen en diensten.
Naast deze wet is er een reeks regels gepubliceerd die de door de wet gedefinieerde elementen regelen.
Voor een meer gedetailleerde analyse van de regelgeving, raadpleeg volgende technische nota van OBSAE, het Observatorium Elektronische Overheid: Technische nota Ontvangst van elektronische facturen
